30/8/15

Απόλυτο.




Στα μάτια μου θα βλέπεις την ψυχή σου.
Θα σ’ αγαπώ όπως τ’ άσπρα μου.
Δε θα φοβάσαι, μήτε θ’ αγωνιάς.
Τα Καλοκαίρια θα μ’ αφήνεις λεύτερη να καθρεφτίζομαι στο στέρνο σου
και τους Χειμώνες θα με κρύβεις από τον βοριά.

Στα μάτια σου θα βλέπω την αλήθεια μου.
Θα με ζητάς όπως το νερό.
Δε θα φοβάμαι, μήτε θ’ αγωνιώ.
Την Άνοιξη θα σε αφήνω να πετάς στις σκέψεις σου
και το Φθινόπωρο θα σε κρατώ μακριά απ’ τα πεσμένα φύλλα.

Στις βρύσες της ζωής θα κυλάμε ανέμελα
Εσύ μπροστά να δείχνεις το δρόμο
Εγώ πίσω να ακολουθώ πιστά
Και πριν στερέψουν οι βρύσες
περίμενε στην άκρη.

Δυο σταγόνες…
πέφτοντας θα ενώνονται,
πέφτοντας θα κάνουν κρότο.

Εσύ κι εγώ.
Ένα διάφανο φως.
Ποτέ δύο πυκνά σκοτάδια.
Εσύ κι εγώ.
Ένα ολόκληρο.
Ποτέ δύο μισά.

Ε.Σ (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


6/8/15

Όλα ένα σαν.



Σαν τρυπημένη από σένα
Σαν αδειασμένη από μένα
Σαν εγώ που δεν έγινα εσύ
Σαν εσύ που δε θα γίνεις εγώ
Όλα ένα σαν και τίποτα σαν εσένα.

Σαν μουδιασμένη από τον πόνο σου
Σαν γκρεμισμένη από τον φόβο μου
Σαν εγώ που δε σε χόρτασα
Σαν εσύ που δε θα με χορτάσεις
Όλα ένα σαν και τίποτα σαν εσένα.

Σαν μαγεμένη από σένα
Σαν κλεμμένη από μένα
Σαν εγώ που δε σε πρόφτασα
Σαν εσύ που δε θα με προφτάσεις
Όλα ένα σαν και τίποτα σαν εσένα.

Σαν δοσμένη σε σένα
Σαν κλεισμένη σε μένα
Σαν εγώ που δε σε έμαθα
Σαν εσύ που δε θα με μάθεις
Όλα ένα σαν και τίποτα σαν εσένα.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


18/7/15

Μόνο έτσι.




Θα συναντιόμαστε σαν καλησπέρες από θλίψη
να ενώνονται οι φόβοι μας
να σβήνουμε τον χρόνο.

Και θα χανόμαστε σαν καληνύχτες από βροχή
για να μη μοιάζουμε μ' εξάρτηση
για να λύνονται τα δεσμά μας.

Θα μιλάμε σαν νότες από μελαγχολικά τραγούδια
για να θυμάσαι τις φωνές μου
για να θυμάμαι τις σιωπές σου.

Θα φεύγουμε σαν δρόμοι με παράλληλες πορείες
να ‘μαστε δίπλα δίπλα
να μην πέφτουν τα άσχημα όνειρα μας το ένα πάνω στ’ άλλο.

Θα ζούμε σαν γράμματα που δεν φτάνουν στον παραλήπτη τους
μήπως και ξεχαστούμε
μήπως κι αλλάξουμε ζωή.

Θα πετάμε σαν πουλιά που δεν ρισκάρουν μια φυγή
λες και τα φτερά θα ‘ναι κομμένα
λες κι ο αέρας θα μας πνίγει.

Θα λαχταράμε σαν διψασμένοι που ζητούν νερό
κι ίσως μια νύχτα ελευθερωθούμε
κι ίσως οι σκέψεις ανταμώσουν.

Μα πάντοτε…
στις συναντήσεις και στις φυγές…
μόνος εσύ κι εγώ σαν πάντα μόνη.
Μόνο έτσι.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


13/6/15

Μπλέ κουβέρτα.




Πόσες αλήθειες έχεις άραγε;
Πόσα παλτό τους φοράς;
Πού τις κλειδώνεις;
Λέξη λέξη τις διάβασα…
κι ήπια τα βάρβαρα αδιέξοδά σου
έφαγα τα άδοξα θέλω σου
σκόνταψα πάνω στα άδεια σου μάτια
σκάλωσα στα αισθήματα που έθαψες
και δεν ήταν για μένα
μίσησα τις νύχτες που ξαγρύπνησες
και δεν ήταν για μένα.

Σαν σβούρα σε μυαλό κουβάρι να γυρνάς
μες στο δικό μου μυαλό σε είδα
κι έμεινα να γαντζώνομαι σ’ αντωνυμίες κτητικότητας
μερόνυχτα γκρίζα
να ψάχνω εξάρτηση
να δηλώνω κατάχρηση.

Δεν έχω και δε θα 'χω…
εκείνο το άλλο σου που έδωσες αλλού.
Δεν έχω και δε θα 'χω
εκείνο το υπέροχο σου που έταξες αλλού.
Δε ζω και δε θα ζήσω
εκείνο τ’ άξαφνο σου που ρίχνει φως μες στο σκοτάδι.

Κι είναι κι εκείνα τα τσιγάρα
δύο στο κουτί τους
καρκίνωμα απ' το παρελθόν
με την σκόνη από πάνω σαν αντάρα.
Κι είναι κι εκείνα τα ενθύμια
που κράτησες εκεί
που δεν τα θέλω πίσω
κι έχουν αρχίσει να σκουριάζουν.

Μην έρθεις...
άσε να σκίζω όνειρα
να σκίζω σάρκες από βιαστικά φιλιά
στο δεξί μαξιλάρι
πλάι στην ψυχή μου
πάνω από την μπλε κουβέρτα.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


5/6/15

Τσακίσματα.



Στροφές γυρίζεις
κι εγώ στην ευθεία μόνη
Στροφές γύρω από το άπιαστο εγώ
κι εσύ σε δρόμο μακρύ της αλήθειας
Δε θες να συναντήσεις τις βουλές μου
δε θες να με κοιμίσεις στις χαρές σου.

Πώς να πετώ δεν ξέρω στη ζωή σου
ψηλά πηγαίνω μα δεν φτάνω
Τα μάτια κλείνω και τσακίζομαι
εκεί στου ήλιου σου τις λάμψεις
Σκοντάφτω πάντα πριν το σύννεφο
κι είναι η φωνή σου μια αστραπή
Ποτέ δεν βλέπω το κορμί σου
κρυμμένο πάντα πίσω απ’ τις λέξεις.

Κι εγώ πεθαίνω να σε δω
δίνω το αίμα μου να σε μυρίσω
Κι εσύ στ’ ανώδυνα πετάγματα σου
χρώματα ψάχνεις σε γωνιές ξένες.

Κι είναι η γωνιά μου που σε θέλει γνώριμη
είναι η ορμή μου που ανοίγει πύλες κλειδωμένες
Είμαι ολόκληρη εγώ που αναδύομαι για σένανέ
μα πουθενά δεν βρίσκω μέλι από τα φιλιά σου
Ούτε μια στάλα φλόγα απ’ τα χέρια σου
ούτε ένα λίγο από το χάδι της ψυχής σου.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


27/5/15

Εδώ στο πάτωμα.




Γραμμές ευθείες ή καμπύλες
κύκλοι μεγάλοι ή μικροί
αγάπες ξένες ή δικές μου.
Όλα τ’ αντίθετα, τα’ αλλόκοτα μέσα μου συναντιούνται
όλες οι λέξεις που γκρινιάζουν μεταξύ τους με θυμούνται.

Είναι σα να ‘ρχεσαι σύ,
μια αναγγελία για την αίγλη σου
για του μπερδέματος σου την μαγεία.
Και συλλογίζομαι τα ενάντια,
να μπω λίγο στο σώμα σου
να δω μήπως τρυπώσω.

Και γίνω εγώ τ’ αντίθετο σου για να σ’ έλκω
σε μένα να γυρίζεις και να θέλεις
σε μένα να επιστρέφεις σαν πεθαίνεις.
Να σβήνω τις αράδες του πόνου σου
να σπάω των σφαλμάτων την ρουτίνα σου.

Έτσι απλά και σιωπηλά χτίζω τα βήματα
στέλνω σήματα μύρια στης ψυχής σου τις ταράτσες
όπως απλώνεις τ’ άπλυτα της μοναξιάς σου να τα δεις
και να μου στείλεις ένα νεύμα από ανάγκη.

Για της ανάγκης σου τα πέπλα εδώ στο πάτωμα
ζητώ το έλεος του κόσμου πριν να κλάψω
πριν σ’ αγαπήσω, πριν σε δέσω, βασανίζομαι
για να μη χάσω ούτε στιγμή απ’ τη σοδειά σου.

Σοδειά από αρνήσεις που με κέρασες
που με κερνάς ακόμη τώρα και καυχιέσαι
κι είναι τα κεράσματα γλυκά κι ας μ’ απαρνιέσαι.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


17/5/15

Μακρινές μου Ασίες!




Διαδρομές χειλιών
ατέλειωτες πορείες
Εσύ ο δρόμος
εγώ σαν όχημα
Να με καλείς εσύ
να σε διαβαίνω εγώ

Διαδρομές κορμιών
ώρες ολάκερες
Εσύ νησί
εγώ σαν πλοίο
Να με καλείς εσύ
ν’ αράζω πλάι εγώ

Διαδρομές χεριών
αμέτρητες οι στάσεις
Εσύ παράδεισος
εγώ σαν διψασμένη
Να με καλείς εσύ
να σου προσφέρω εγώ

Διαδρομές ματιών
Μακρινές Ασίες
Εσύ χαράδρα
εγώ σαν ρημαγμένη
Να με καλείς εσύ
να πέφτω μέσα εγώ

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")