27/5/15

Εδώ στο πάτωμα.




Γραμμές ευθείες ή καμπύλες
κύκλοι μεγάλοι ή μικροί
αγάπες ξένες ή δικές μου.
Όλα τ’ αντίθετα, τα’ αλλόκοτα μέσα μου συναντιούνται
όλες οι λέξεις που γκρινιάζουν μεταξύ τους με θυμούνται.

Είναι σα να ‘ρχεσαι σύ,
μια αναγγελία για την αίγλη σου
για του μπερδέματος σου την μαγεία.
Και συλλογίζομαι τα ενάντια,
να μπω λίγο στο σώμα σου
να δω μήπως τρυπώσω.

Και γίνω εγώ τ’ αντίθετο σου για να σ’ έλκω
σε μένα να γυρίζεις και να θέλεις
σε μένα να επιστρέφεις σαν πεθαίνεις.
Να σβήνω τις αράδες του πόνου σου
να σπάω των σφαλμάτων την ρουτίνα σου.

Έτσι απλά και σιωπηλά χτίζω τα βήματα
στέλνω σήματα μύρια στης ψυχής σου τις ταράτσες
όπως απλώνεις τ’ άπλυτα της μοναξιάς σου να τα δεις
και να μου στείλεις ένα νεύμα από ανάγκη.

Για της ανάγκης σου τα πέπλα εδώ στο πάτωμα
ζητώ το έλεος του κόσμου πριν να κλάψω
πριν σ’ αγαπήσω, πριν σε δέσω, βασανίζομαι
για να μη χάσω ούτε στιγμή απ’ τη σοδειά σου.

Σοδειά από αρνήσεις που με κέρασες
που με κερνάς ακόμη τώρα και καυχιέσαι
κι είναι τα κεράσματα γλυκά κι ας μ’ απαρνιέσαι.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


17/5/15

Μακρινές μου Ασίες!




Διαδρομές χειλιών
ατέλειωτες πορείες
Εσύ ο δρόμος
εγώ σαν όχημα
Να με καλείς εσύ
να σε διαβαίνω εγώ

Διαδρομές κορμιών
ώρες ολάκερες
Εσύ νησί
εγώ σαν πλοίο
Να με καλείς εσύ
ν’ αράζω πλάι εγώ

Διαδρομές χεριών
αμέτρητες οι στάσεις
Εσύ παράδεισος
εγώ σαν διψασμένη
Να με καλείς εσύ
να σου προσφέρω εγώ

Διαδρομές ματιών
Μακρινές Ασίες
Εσύ χαράδρα
εγώ σαν ρημαγμένη
Να με καλείς εσύ
να πέφτω μέσα εγώ

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


30/4/15

Σκόρπια.




Στα αιώνια τικ τακ της ζωής
από ρολόι ασταμάτητο
Στα παντοτινά πήγαινε-έλα των εποχών
από βήματα βιαστικά
Στα αέναα κεντήματα των ερώτων
από βελόνες ύπουλες
...με βρήκα στον αέρα σκόρπια.

Να ψάχνω τα νήματα
να βρίσκω τις άκρες.
Να χάνω τα νήματα
να λαχταρώ τις άκρες.

Στα σύντομα βλέμματα των ανθρώπων
από λάβα καυτή
Στα μεγάλα τραύματα του χθες
από μαχαίρι ακονισμένο
Στα εφήμερα όνειρα της στιγμής
από δίψα καινούρια
...με βρήκα στα κύματα σκόρπια.

Να αφήνω ψυχή
να μαζεύω κομμάτια.
Να κερδίζω ψυχή
να προσπερνάω κομμάτια.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


4/4/15

Δαγκωμένα φιλιά.



Προσπάθησα μια νύχτα να μπω στα στενά σου σοκάκια
Να σεργιανίσω λίγο στου νου σου τις θαμπές καλντέρες
Να χαϊδέψω τα δέντρα, τα φυτά σου
Να δω από τα μάτια σου.
Προσπάθησα να βγω από τα χείλη σου σαν λέξη
Να εισπνεύσω απ’ τα πνευμόνια σου
Να ακούσω όλα του κόσμου τα ουρλιαχτά
Όπως τ’ ακούν τ’ αυτιά σου.
Προσπάθησα αλήθεια να γυρίσω τις ακτές σου
Να περπατήσω πάνω στου κορμιού σου τους γλυκούς γκρεμούς
Να μπουσουλίσω στου προσώπου σου τις ταραγμένες θάλασσες
Να πηδήσω από τους φράχτες της ανέμελης ψυχής σου.

Τώρα θωρώ τον τοίχο απέναντι μου και πια δεν προσπαθώ
Τώρα χαζεύω του ταβανιού τις άπειρες χαράξεις
Και μόνο σε θυμάμαι.
Τώρα κλείνω πιστά τα μάτια και πια δεν προσπαθώ
Τώρα κλειδώνω αγκαλιάσματα σε ώρες πικραμένες
Και μόνο σε φοβάμαι.
Τώρα κρατώ κοντά τις μνήμες και πια δεν προσπαθώ
Τώρα κρατώ σφιχτά τα ολόγιομα φιλιά σου
Και μόνο σε χρειάζομαι.
Τώρα δεν φεύγω, τώρα δεν έρχομαι, μα μένω εδώ
Τώρα ζυγιάζω χωρισμούς και θανάτους μικρούς
Και μόνο σε αφουγκράζομαι.

Για δαγκωμένα φιλιά αλλάξανε οι μοίρες μου
Άλλαξαν κι οι δικές σου και όλα σκοτεινιάσαν
Για δαγκωμένα φιλιά παράλληλες ευθείες γίναμε
Κομμάτια κάποιας γέφυρας που άνεμοι αγκαλιάσαν.

Που ‘ναι τα δαγκωμένα τα φιλιά μας;
Τ’ αγριεμένο βλέμμα σου που τ’ άφησες;
Που ‘ναι η ταπεινή μου εικόνα;
Εκείνη η στιγμή που σ’ έχασα που πήγε;

Τα δαγκωμένα τα φιλιά προορισμούς μου κλέψαν
Τα δαγκωμένα τα φιλιά σαν έφυγες στερέψαν
Για ‘κείνα θα σε χάνω στους ατέλειωτους καιρούς
Για ‘κείνα θα σε βρίσκω στις αμαρτίες τις μικρές μου.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


17/3/15

Το "Ζ" το διπλό!



Έμπλεξαν οι μοίρες
κι έπλεξαν τα πέπλα
Χάθηκαν οι λέξεις
κι έχασαν τα λόγια

Σκάλωσε ο κόσμος στα μεγάλα
Έσκυψε ο πόθος στα τέλεια
Πέρασαν τα λάθη και φύγαν

Έμπλεξαν τα μάτια
κι έπλεξαν τα βλέμματα
Γεννήθηκαν αισθήσεις
και γέννησαν τα χάδια

Στάθηκε το τώρα στα χρυσάφια
Έπεσε η ψυχή στα γόνατα
Πέρασαν οι πληγές και φύγαν

Έμπλεξαν οι φόβοι
κι έπλεξαν το τέλος
Σβήστηκαν τα όμορφα
κι έσβησαν τα φώτα

Κόλλησε ο χρόνος στο τίποτα
Μάγκωσε η σκέψη στο μηδέν
Πέρασαν τα όνειρα και φύγαν

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


2/3/15

Αφαιρετικό.



Περνάς από τους αρμούς.
Διασχίζεις τα πατώματα του νου.
Κι είμαι εκεί. Χωρίς παρελθόν. 
Σε λήθαργο.

Μετράς αργά τους παλμούς.
Κυλάς γρήγορα στο αίμα.
Κι είσαι εκεί. Στο τώρα. 
Σε πανικό.

Είμαι στο ποτέ σου.
Είσαι στο για πάντα μου.
Είμαι στο ψέμα σου.
Είσαι στην αλήθεια μου.

Εγώ σα θαύμα άσκημο.
Εσύ η νότα που χορεύω.
Εγώ σα φως φυλακισμένο.
Εσύ η λέξη που λαλώ.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


23/2/15

Το ξύπνημα του Πρίγκιπα.



Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα δεις γύρω το τίποτα
Και θα θες να ξανακοιμηθείς για να δεις όνειρα
Μα ο Μορφέας θα σε αρνείται...

Σαν τιμωρός, σαν απαγωγέας των ονείρων σου,
σαν βασανιστής, σαν αυστηρός μπαμπάς του ύπνου σου

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα μετρήσεις τον χρόνο
Και θα πονέσεις για τα δευτερόλεπτα που έχασες
Μα τα χέρια σου θα ναι δεμένα...

Γιατί βιάστηκες να γιατρέψεις τους φόβους σου,
γιατί αγνόησες εγωιστικά τους χτύπους σου

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα με ψάξεις
Και θα θες να γυρίσεις εδώ για να δεις αν περιμένω
Μα η πόρτα θα χει κάγκελα...

Όπως εκείνα που μπαίνουν στα χαμηλά παραθύρια για τους κλέφτες,
όπως εκείνα που φρενάρουν τις σκέψεις και γκρεμίζουν τους κόσμους

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα σαι παιδί
Και σαν παιδί θα ζεις επιπόλαια χτυπώντας τα γόνατα σου
Μα αυτή τη φορά οι πληγές δε θα κλείνουν...

Θα κλείνεις μόνο τα μάτια σαν τον Μικρό Πρίγκιπα
και θα ψάχνεις το λουλούδι σου με τα αγκάθια του

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")