4/4/15

Δαγκωμένα φιλιά.



Προσπάθησα μια νύχτα να μπω στα στενά σου σοκάκια
Να σεργιανίσω λίγο στου νου σου τις θαμπές καλντέρες
Να χαϊδέψω τα δέντρα, τα φυτά σου
Να δω από τα μάτια σου.
Προσπάθησα να βγω από τα χείλη σου σαν λέξη
Να εισπνεύσω απ’ τα πνευμόνια σου
Να ακούσω όλα του κόσμου τα ουρλιαχτά
Όπως τ’ ακούν τ’ αυτιά σου.
Προσπάθησα αλήθεια να γυρίσω τις ακτές σου
Να περπατήσω πάνω στου κορμιού σου τους γλυκούς γκρεμούς
Να μπουσουλίσω στου προσώπου σου τις ταραγμένες θάλασσες
Να πηδήσω από τους φράχτες της ανέμελης ψυχής σου.

Τώρα θωρώ τον τοίχο απέναντι μου και πια δεν προσπαθώ
Τώρα χαζεύω του ταβανιού τις άπειρες χαράξεις
Και μόνο σε θυμάμαι.
Τώρα κλείνω πιστά τα μάτια και πια δεν προσπαθώ
Τώρα κλειδώνω αγκαλιάσματα σε ώρες πικραμένες
Και μόνο σε φοβάμαι.
Τώρα κρατώ κοντά τις μνήμες και πια δεν προσπαθώ
Τώρα κρατώ σφιχτά τα ολόγιομα φιλιά σου
Και μόνο σε χρειάζομαι.
Τώρα δεν φεύγω, τώρα δεν έρχομαι, μα μένω εδώ
Τώρα ζυγιάζω χωρισμούς και θανάτους μικρούς
Και μόνο σε αφουγκράζομαι.

Για δαγκωμένα φιλιά αλλάξανε οι μοίρες μου
Άλλαξαν κι οι δικές σου και όλα σκοτεινιάσαν
Για δαγκωμένα φιλιά παράλληλες ευθείες γίναμε
Κομμάτια κάποιας γέφυρας που άνεμοι αγκαλιάσαν.

Που ‘ναι τα δαγκωμένα τα φιλιά μας;
Τ’ αγριεμένο βλέμμα σου που τ’ άφησες;
Που ‘ναι η ταπεινή μου εικόνα;
Εκείνη η στιγμή που σ’ έχασα που πήγε;

Τα δαγκωμένα τα φιλιά προορισμούς μου κλέψαν
Τα δαγκωμένα τα φιλιά σαν έφυγες στερέψαν
Για ‘κείνα θα σε χάνω στους ατέλειωτους καιρούς
Για ‘κείνα θα σε βρίσκω στις αμαρτίες τις μικρές μου.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


17/3/15

Το "Ζ" το διπλό!



Έμπλεξαν οι μοίρες
κι έπλεξαν τα πέπλα
Χάθηκαν οι λέξεις
κι έχασαν τα λόγια

Σκάλωσε ο κόσμος στα μεγάλα
Έσκυψε ο πόθος στα τέλεια
Πέρασαν τα λάθη και φύγαν

Έμπλεξαν τα μάτια
κι έπλεξαν τα βλέμματα
Γεννήθηκαν αισθήσεις
και γέννησαν τα χάδια

Στάθηκε το τώρα στα χρυσάφια
Έπεσε η ψυχή στα γόνατα
Πέρασαν οι πληγές και φύγαν

Έμπλεξαν οι φόβοι
κι έπλεξαν το τέλος
Σβήστηκαν τα όμορφα
κι έσβησαν τα φώτα

Κόλλησε ο χρόνος στο τίποτα
Μάγκωσε η σκέψη στο μηδέν
Πέρασαν τα όνειρα και φύγαν

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


2/3/15

Αφαιρετικό.



Περνάς από τους αρμούς.
Διασχίζεις τα πατώματα του νου.
Κι είμαι εκεί. Χωρίς παρελθόν. 
Σε λήθαργο.

Μετράς αργά τους παλμούς.
Κυλάς γρήγορα στο αίμα.
Κι είσαι εκεί. Στο τώρα. 
Σε πανικό.

Είμαι στο ποτέ σου.
Είσαι στο για πάντα μου.
Είμαι στο ψέμα σου.
Είσαι στην αλήθεια μου.

Εγώ σα θαύμα άσκημο.
Εσύ η νότα που χορεύω.
Εγώ σα φως φυλακισμένο.
Εσύ η λέξη που λαλώ.

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


23/2/15

Το ξύπνημα του Πρίγκιπα.



Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα δεις γύρω το τίποτα
Και θα θες να ξανακοιμηθείς για να δεις όνειρα
Μα ο Μορφέας θα σε αρνείται...

Σαν τιμωρός, σαν απαγωγέας των ονείρων σου,
σαν βασανιστής, σαν αυστηρός μπαμπάς του ύπνου σου

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα μετρήσεις τον χρόνο
Και θα πονέσεις για τα δευτερόλεπτα που έχασες
Μα τα χέρια σου θα ναι δεμένα...

Γιατί βιάστηκες να γιατρέψεις τους φόβους σου,
γιατί αγνόησες εγωιστικά τους χτύπους σου

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα με ψάξεις
Και θα θες να γυρίσεις εδώ για να δεις αν περιμένω
Μα η πόρτα θα χει κάγκελα...

Όπως εκείνα που μπαίνουν στα χαμηλά παραθύρια για τους κλέφτες,
όπως εκείνα που φρενάρουν τις σκέψεις και γκρεμίζουν τους κόσμους

Θα ξυπνήσεις ένα πρωί
Και θα σαι παιδί
Και σαν παιδί θα ζεις επιπόλαια χτυπώντας τα γόνατα σου
Μα αυτή τη φορά οι πληγές δε θα κλείνουν...

Θα κλείνεις μόνο τα μάτια σαν τον Μικρό Πρίγκιπα
και θα ψάχνεις το λουλούδι σου με τα αγκάθια του

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


15/2/15

Αναμονές…




Έχω κρατήσει τον χρόνο με τα ακροδάχτυλα
και τον σφίγγω τις νύχτες
Έχω αφήσει τον πόνο από τα ακροδάχτυλα
και τον χαϊδεύω τα πρωινά

Έχω πει αστείες λέξεις με τα χείλη της ζήλιας
κι έχω κλάψει σοβαρά δάκρυα με τα μάτια του φόβου

Έχω ζητήσει ν’ αλλάξει ο κόσμος
σε δευτερόλεπτα ατέλειωτης προσμονής
Έχω ξεχάσει τις αλλαγές του κόσμου
σε ώρες ατέλειωτης συνήθειας

Έχω χαρίσει λουλούδια
στις μέλισσες σου που δίψασαν για γύρη
Κι έχω πάρει πίσω καρπούς
από δέντρα που φύτεψες για μένα

Έχω χάσει εικόνες
από του κρεβατιού σου την πλώρη τα καλοκαίρια
Έχω κερδίσει σκοτάδι
από του εγωιστικού μυαλού σου τους χειμώνες

Ε.Σ. (Aπό τις "40 Δαγκωμένες Αλήθειες")


31/1/15

Ό,τι δεν έζησα.







Για την χώρα σου που δεν έζησα,
μα περπάτησα
και μύρισα και γεύτηκα
Για τους δρόμους σου που δεν με βγάλαν πουθενά,
μα με ταξίδεψαν
και μ’ άφησαν να τρέξω
Για τους ανθρώπους σου,
εκείνους τους άλλους που δεν τους γνώρισα,
μα τους συνάντησα πάνω σου
και τους αγάπησα πάνω σου
Για τα κλειδιά της καρδιάς σου
που δεν τα βρήκα,
μα είδα που τα κρύβεις
Για των ματιών σου τα βάθη που δεν με άντεξαν,
μα με έκλεψαν,
με πήγαν και με φέραν στου κόσμου σου τις άκρες
Για του κορμιού σου τις γραμμές και τις καμπύλες
που τσάκισαν το σώμα μου,
κι ύστερα την ψυχή μου
Για τα όνειρα σου που δεν χώρεσα να μπω,
μα στην ουρά περίμενα
κι ήταν ωραία στη σκιά τους
Για τα τραγούδια σου που μ’ έψαξαν,
μα με παράτησαν μετά
και με ξεχάσαν
Για ό,τι δεν έζησα... δεν μετανιώνω

Ε.Σ. (Από τις "40 Δαγκωμένες Aλήθειες")